Ik kwam de lakjes al regelmatig tegen. Het begon heel rustig, bij Gonny, en langzaam aan verschenen ze steeds vaker op websites. Catrice lakjes. Omdat ik mijn Hema lakjes goed genoeg vond en mijn nagels toch altijd afkloof tot zielige stompjes wilde ik niet mee doen aan die “hype”. Totdat ik dit weekend via Dhini’s blog leerde hoe je heel simpel nailart kunt toepassen zonder stickertjes en rare moeilijke truckjes. Opeens wilde ik dat ook! Dus kocht ik op ebay een stel nailart penselen en dotting tools (bij elkaar niet meer dan 6 euro, incl verzendkosten) en ben ik maandag middag naar de kruitvat gegaan om wat lakjes wilde kopen.  En dit zijn ze:

De gele wilde ik hebben omdat ik aardbeien nageltjes ga maken, roze vond ik gewoon super schattig, coraal rood omdat die wel heel mooi er uit ziet, bruinig omdat ik die op diverse sites tegen kwam en ik spontaan verliefd werd, en grijs omdat ik regelmatig grijze kleding draag. Dus ach.

Ik ben bang dat deze verslaving wel heel erg kan aanhouden, want die kleurtjes zijn gewoon te geweldig!

Dus ik beken; ik doe mee aan de Catrice hype. En ik ben ook heel bang dat ik binnenkort nog een aantal kleurtjes heb.

Voor ieder die de namen wil weten (maar volgens mij kent de helft ze al);
1: Don’t feed the birds
2: Just Married
3: Meet me at Coral Island
4: Clay’ton, My Hero
5: London’s Weather Forcast.

Edit:
Inmiddels heb ik aardbeitjes op mijn nagels:
Heel netjes is het nog niet, maar oefening baart kunst. En dit is mijn linkerhand, ik ben links, dus met rechts tekenen is niet heel gemakkelijk. Maar goed ;)

Inmiddels zijn onze twee rakkers alweer 7 maanden. De laatste keer dat ik over ze blogte was toen ze nog heel klein waren. Nou, inmiddels zijn die twee donderstenen niet heel klein meer en is de puppylook helemaal weg. Al blijven ze wel puppy’s als je in die ogen kijkt.

 

Maar of ze nou groot of klein zijn. Het zijn echt geweldige meiden. Bij het zitten in een stoel springen ze spontaan en letterlijk in je armen (hete thee of niet), kunnen ze op commando kusjes geven (Als je Kus zegt steken ze kun snuit naar voren). Vinden ze het geweldig als je op de bank zit, want dan springen ze met zijn tween tegelijk op je maag of naast je. Of te wel. Het zijn echte knuffelhonden. En dat in tegenstelling tot hun moeder en broertje, die totaal geen knuffel honden zijn (we hadden de fokster laatst op bezoek met de moeder hond en het broertje uit het zelfde nest). Het enige jammere is dat die zwart witte schuw is voor andere honden. Een verkeerde imprent met 8 weken en het is nooit meer goed gekomen. Maar goed. Ze zijn dol op mensen en op elkaar, dus dat is het belangrijkste.

De tijd gaat hard, maar we zijn nog steeds mega blij met ze.

Inmiddels ben ik alweer 2 weken thuis en heb ik zelfs alweer een werkweek achter de rug. Toch wilde ik jullie een klein beetje een impressie geven van de 4 dagen Zeeland:

In de 4 dagen Zeeland: